Bert en de regio’s

Spirit is een regionalistische partij (de R in de naam zegt het zelf) en behoort op Europees niveau tot de Europese Vrije Alliantie (EVA). Op 18 en 19 januari kwamen vijf ministers van cultuur behorend tot de EVA-partij bij elkaar om van gedachten te wisselen over culturele identiteit en taalpolitiek.

Naast Bert Anciaux waren ook de ministers van Cultuur uit Schotland, Wales en Catalonië en de Baskische minister van Onderwijs van de partij. Dit mondde uit in de Verklaring van Edinburgh. “Eenheid in verscheidenheid” vormt daarbij het sleutelbegrip. Voor de EVA-partij  blijft het van essentieel belang dat binnen Europa culturele gemeenschappen hun eigenheid behouden maar dat terzelfdertijd de culturele diversiteit cruciaal is. Deze stelling onderbouwt men vanuit een progressieve visie op de samenleving. De verschillende talen in de Europese Unie en gemeenschappelijk begrip tussen de naties in de EU zijn de sleutel tot interculturele dialoog.
De Verklaring van Edinburgh zou zo uit het partijprogramma van Spirit genomen kunnen zijn.

Minister Anciaux pleitte ervoor om zich niet op te sluiten in het eigen cultureel gelijk maar de openheid te tonen ook de kleinere regio’s en de nieuwe burgers de kans te geven hun culturele entiteit te kunnen beleven. Hij brak een lans om iedereen de kans te geven te participeren aan cultuur en dit niet te beperken tot hoogopgeleiden.

De partijen uit deze vijf regio’s zullen verder met elkaar contact houden en nog gemeenschappelijke initiatieven op het getouw zetten. Bert Anciaux gelooft ongelofelijk in dit project en was na afloop van het congres uitermate tevreden.
 

Roegiers kaart problemen rond holebi-adoptie aan

Anderhalf jaar nadat holebikoppels de mogelijkheid kregen om kinderen te adopteren, is nog geen enkele buitenlandse adoptie gelukt. Verschillende holebikoppels verwijten de Vlaamse adoptieambtenaar een actieve tegenwerking op basis van discutabele gronden. De gedupeerden contacteerden meermaals het kabinet van de bevoegde minister Steven Vanackere, maar vingen telkens bot. Reden genoeg voor Jan Roegiers (spirit) om de minister hierover aan de tand voelen in het Vlaams parlement.

Holebi-adoptie, toch één van dé ethische verwezenlijkingen van paars, loopt voor veel koppels uit op een grote teleurstelling. Adoptie van een kindje uit eigen land en de interfamiliale adoptie, waarbij een kind uit een vorige relatie wordt geadopteerd door de nieuwe partner, loopt redelijk vlot. In tegenstelling tot de buitenlandse adoptie, zo blijkt.
Sinds de wet van september 2006 is nog geen enkel Vlaams homokoppel erin geslaagd om een buitenlands kindje te adopteren. Hun advocaten spreken van actieve tegenwerking door de Adoptieambtenaar: “Die heeft de deur gesloten die door een ruime parlementaire meerderheid was opengezet.” Bij de Vlaamse Centrale Autoriteit wordt echter in alle toonaarden ontkend dat ze holebi-adopties tegenhouden. Ook de minister nuanceerde dit verhaal in zijn antwoord op de vragen van Jan Roegiers. Hij stelde dat er volgens zijn informatie geen enkel onderscheid wordt gemaakt tussen kandidaat adoptanten, noch door de Adoptieambtenaar, noch bij adoptiediensten.

De minister verwees wel naar de strenge procedure en “de zwakke positie van Vlaamse adoptiediensten”, die afhankelijk zijn van de goodwill hun buitenlandse collega’s én de wetgeving aldaar. Zo blijkt buitenlandse adoptie door Vlaamse holebi-paren enkel mogelijk via Zuid-Afrika en de Verenigde Staten omdat zij het verdrag van Den Haag hebben ondertekend. “Er werkt echter geen enkele Vlaamse adoptiedienst samen met de VS en in Zuid-Afrika geeft men in de praktijk altijd de voorkeur aan hetero-koppels”, aldus de minister.

Jan Roegiers plaatst vraagtekens bij deze uitleg en vindt dat de minister zich net iets te gemakkelijk verschuilt achter het bovenstaande. “De betrokken holebi-koppels kloegen immers zeer terecht over het niet naleven van procedurele deadlines door de adoptie-ambtenaar. De minister gaf bovendien toe dat die ambtenaar in de fout is gegaan door niet of zeer laattijdig met de betrokken koppels te communiceren over hun dossier”, zegt de links-liberaal, “Dit geeft minstens de indruk van tegenwerking.”

Verder pleitte Roegiers – in navolging van de betrokken koppels – voor een actieve rol van de Vlaamse regering om de geesten in Zuid-Afrika en de VS te laten rijpen door ter plaatse te gaan onderhandelen en de procedures uit te klaren. Dit pleidooi goot de spirit’er in een motie die door alle Vlaamse meerderheidspartijen mee werd ondertekend en daardoor binnenkort ook hoogstwaarschijnlijk in de plenaire vergadering zal worden goedgekeurd.
www.janroegiers.be

Spirit ijvert voor een duurzaam waterbeleid

De volgende jaren zal water en vooral dan de zuivering van de afvalwaters thema bij uitstek worden in alle Vlaamse gemeenten.  De Europese kaderrichtlijn terzake verplicht immers dat tegen 2015 de sanering van de afvalwaters in grote mate moet rond zijn.  Werken onder het wegdek zijn “minder sexy” dan de realisatie van zichtbare projecten.  Gevolg is dat veel gemeenten in Vlaanderen nog enorm zullen moeten investeren in afvalafkoppeling, transport en zuivering van afvalwaters.  In het Vlaams Parlement werd inmiddels een resolutie goedgekeurd waarbij de Vlaamse Regering gevraagd wordt om – nu ze goed bij kas zit – zowat 25 % van de saneringstaak van de gemeenten over te nemen.

Voor Spirit is Vlaams Volksvertegenwoordiger, Jos Bex, mede-initiatiefnemer van de resolutie.  In de resolutie wordt, op aandringen van Jos, ook gevraagd om afkoppeling van afvalwater op privé grond en de aanleg in buitengebied van individuele waterzuiveringsinstallaties gelijk te behandelen en te subsidiëren.  Hergebruik van regenwater is hierbij ook een belangrijk en te ondersteunen middel om de sanering goedkoper en doeltreffend te organiseren.  Al het regenwater dat we gebruiken voor sanitair, wasmachine en buitenkraan (zowat 60 % van het gebruik/gezin) besparen we op kostbaar drinkwater.  Bovendien vermindert hierdoor het globale volume te transporteren water, verbetert de werking van de zuiveringsstations, werken de overstorten niet meer of alleszins veel minder en gaan we verdroging tegen en kunnen de soms zwaar aangetaste waterlagen zich herstellen.

Spirit dringt bovendien aan op gesprekken met de sectoren geneesmiddelen, was – en schoonmaakproducten en pesticiden om de financiering van de zuivering via internaliseren van de milieukosten te laten verlopen.  Spirit laat het idee van “De blauwe druppel” naar analogie met het “Groene punt” niet los en blijft voluit gaan voor de producentenverantwoordelijkheid.

Een kans met Nederlands!

De roep om hoger onderwijs in het Engels in Vlaanderen is weer luid hoorbaar. Er is de studie van professor Soete m.b.t. innovatie en er is de eerder magere instroom van Erasmusstudenten. Er zwermen meer Vlaamse studenten over Europa uit, dan er Europeanen terugkomen en studenten zijn nu eenmaal centen! Vandaar dat de universiteiten erop uit zijn om studenten te lokken via het Engels, terwijl de Erasmusprojecten juist tot doel hebben om studenten gedurende een jaar of een semester onder te dompelen in de taal en cultuur van de regio of het land van de ontvangende universiteit of hogeschool. Een eventuele verengelsing staat haaks op het principe van een Erasmusstage.

Maar er is meer, wanneer wij in het universitair en het hoger onderwijs de deur openzetten voor onderwijs in het Engels, dan degraderen wij onze taal op middelkorte termijn. Europa betekent “eenheid in verscheidenheid”, verscheidenheid in talen en culturen is een factor van rijkdom. Het Europees project kan alleen maar slagen als het respect opbrengt voor deze principes.  Tijdens het jaar van de talen en de diversiteit (2008) lijkt een versmalling van het taalgebruik binnen de universitaire ruimte naar functioneel Engels een eerder omgekeerd uitgangspunt.

Elke taal is telkens een andere bril is waardoor iemand de wereld rondom zich in kaart kan brengen, meertaligheid is dus zonder meer een troef. Wanneer we nu overschakelen op functioneel Engels, dan geven we meteen de voorsprong van meertaligheid uit handen en steunen we de minimalisten (die alleen hun moedertaal spreken en soms notie hebben van een tweede taal.)
Vlaanderen heeft een hoge graad van meertaligheid, maar die meertaligheid vertrekt vanuit het Nederlands. Al het andere leidt tot vervreemding en tot culturele uitholling Meertaligheid kan enkel vertrekken vanuit een uitmuntende kennis van de eigen taal, maar in Vlaanderen zitten we nog in een evolutieproces naar de standaardtaal en nu zou plots het Engels de onderwijstaal worden in grote segmenten van het hoger onderwijs.  Op die manier doe je natuurlijk niet aan culturele kruisbestuiving, maar geef je platweg toe aan de mercantiele visie op onderwijs, zoals die in de Angelsaksische landen opgeld maakt. Het Nederlands is een middelgrote taal, maar de Angelsaksische druk op het hoger onderwijs is groot. 

Het voorstel om in het Engels te doceren is helemaal niet progressief, wel integendeel! Het gaat voorbij aan de wil om voor iedereen gelijke kansen te creëren in het hoger onderwijs. Het leerplichtonderwijs heeft de laatste jaren gigantische inspanningen geleverd om het Nederlands als onderwijstaal voldoende sterk te maken bij kansarme kinderen en bij kinderen van allochtone afkomst. Het is de bedoeling om in het hoger onderwijs voldoende doorstroming te realiseren van jonge mensen uit deze groepen. De reden van de geringe instroom tot nog toe heeft te maken met de gebrekkige taalkennis, waardoor die kinderen achterop raken. Net nu die inspanningen om de achterstand m.b.t. het Nederlands weg te werken, vruchten beginnen af te werpen, wil men een bijkomende drempel inbouwen door aan onze universiteiten en hogescholen het Engels in te voeren. Dit zet de poort wagenwijd open naar een duale (kennis)maatschappij.
Wanneer men in het hoger onderwijs het Engels wil invoeren, zal dat repercussies hebben op het middelbaar en op het basisonderwijs. Ouders zullen vragende partij zijn om meer en vroeger dan nu het geval is Engels te onderwijzen. Er zal een parallel circuit ontstaan, waardoor diegenen met meer financiële draagkracht hun kinderen alsnog meer Engels zullen aanbieden. Hierdoor begeven we ons weer een beetje meer in de richting van de gevreesde duale maatschappij.

Een taal raakt in het defensief en haar status degradeert finaal, wanneer zij zich als middel tot kennisoverdracht in haar hoger onderwijs niet kan handhaven. Het hoger onderwijs is de natuurlijke biotoop van het Nederlands. De leefruimte van een taal is voor een stuk het onderwijs en daar komen de impulsen vooral van de universitaire wereld, haar afgestudeerden en van het wetenschappelijk onderzoek.
Betekenen internationalisering en mondialisering dat we de eigen taal moeten laten verschralen, ten voordele van een verarmd en verarmend Engels? Moeten onze studenten, op een ogenblik dat het opdoen van specialistische kennis in hoge mate van taalnuancering afhangt, in contact komen met professoren die niet in hun moedertaal doceren en dus hoe dan ook op een lager taalniveau functioneren? En hoe moet een student examens in het Nederlands afleggen, waar professoren niet geneigd zullen zijn om nog voor Nederlandstalige cursussen te zorgen en de hele gespecialiseerde vakterminologie in een andere taal gedoceerd werd.  In de huidige regelgeving is al veel ruimte voor onderwijs in het Engels en bijna elke na-master opleiding gebeurt nu al in die taal. 
Wat in Nederland gebeurt, moet ons in dit opzicht niet tot voorbeeld strekken, maar eerder als een geslaagde vorm van afschrikking voor ogen staan. Willen we in dat Nederlandse verhaal mee instappen? Wie van zichzelf vervreemdt, vervreemdt van de andere. Je kan de anderen maar in hun echtheid en eigenheid tegemoet treden als je zelf stevige wortels hebt! Het Nederlands heeft als een van de eerste Europese talen de aanzet gegeven om inzake wetenschappelijk onderzoek het Latijn te verlaten, als taal hebben we een uitstekende staat van dienst.

De vernederlandsing van het hoger onderwijs bracht in Vlaanderen een nooit geziene emancipatie teweeg met een krachtige inhaalbeweging die uitmondde in de eerste democratiseringsgolf. Basisdemocratie vertrekt van het recht op onderwijs in eigen taal. Daarom is “Spielerei” met de decreten voor het hoger onderwijs niet aangewezen en al helemaal niet met betrekking tot de onderwijstaal.
Het huidige onderwijsbeleid maakt werk van een tweede democratiseringsgolf. De verengelsing van ons hoger onderwijs kan hier een serieuze spelbreker zijn. De keuze voor het Nederlands is geen conservatieve houding, maar een progressief verhaal van gelijke kansen.

Dirk De Cock,
Vlaams Volksvertegenwoordiger, spirit.
Ondervoorzitter van de Commissie Onderwijs in het Vlaams Parlement.

CD&V mag federale verkiezingsbeloften niet afwentelen op Vlaamse overheid

Vlaams parlementslid Els Van Weert had de intentie om woensdag tijdens een actualiteitsdebat Vlaams minister Kris Peeters te ondervragen over de uitlatingen dit weekend van twee van zijn partijgenoten, m.n. federaal minister van Begroting Yves Leterme en CD&V-voorzitter Etienne Schouppe.  Minister Peeters was helaas afwezig omdat hij in Davos moest zijn dus antwoordde in zijn plaats de ministers Van Mechelen en Van Ackere.

Van Weert drukte haar vrees uit dat CD&V een manoeuvre voorbereidt waarbij de partij de factuur van enkele van haar onbetaalbare federale verkiezingsbeloften wil doorschuiven naar de Vlaamse overheid. Voor spirit kan daarvan geen sprake zijn zolang tegelijk geen overdracht van bevoegdheden van het federale naar het Vlaamse niveau is gerealiseerd.

Op de CD&V-nieuwjaarsreceptie bracht voorzitter Etienne Schouppe afgelopen zaterdag de federale verkiezingsbeloften inzake sociale maatregelen van zijn partij in herinnering, waarvan de kostprijs door CD&V begroot werd op 2 miljard euro. Op dezelfde dag maakte federaal minister van Begroting Yves Leterme via een kranteninterview bekend dat hij op zoek is naar 3,5 miljard euro om het gat in de federale schatkist te dichten. Hij koppelde daar meteen een concreet voorstel aan vast: Leterme wil met name dat de regionale overheden een veel groter deel van de pensioenlasten van de eigen ambtenaren op zich zouden nemen. Want ‘als men België graag ziet, moet men die inspanning willen doen’, liet Leterme noteren.

Tijdens het actualiteitsdebat Vlaams  confronteerde Els Van Weert de vervangers van minister-president Kris Peeters met de uitlatingen van zijn notoire partijgenoten. “Leterme en Schouppe zetten dit weekend een één-twee op die leidde tot een voorzet die Kris Peeters verondersteld wordt om binnen te koppen”.

“Maar dit zou op het scheidsrechtersblad enkel als owngoal kunnen genoteerd worden. Dat voormalig Vlaams minister-president Yves Leterme tracht om de onbetaalbare federale verkiezingsbeloften van zijn partij te realiseren door de factuur ervan door te sluizen naar de Vlaamse overheid, is op zich al een erg opmerkelijke evolutie. Maar indien huidig Vlaams minister-president Kris Peeters deze optie zelfs maar zou overwegen, wil ik hem nu al waarschuwen: dit is voor spirit onaanvaardbaar.”

Voor spirit kan de Vlaamse overheid enkel extra financiële inspanningen leveren indien ook de bevoegdheden die aan deze engagementen zijn gekoppeld, overgedragen worden aan de regio’s. Els Van Weert: “Het mag duidelijk zijn dat aan deze voorwaarde op dit moment geenszins voldaan is. Meer zelfs, de uitlatingen van de CD&V-kopstukken ondermijnen de positie van de Vlaamse onderhandelaars in de Octopus-werkgroep. Ze doen ernstige vragen rijzen over de marsrichting van CD&V.”

Weg met de schulden

De Morgen opende met ‘Belg werkt zich steeds dieper in de schulden‘. Het aantal lenende Belgen stijgt, net als het aantal kredietovereenkomsten, vooral voor kleine aankopen. Tot daar aan toe, maar dat er in het jaar 2007 63.000 mensen in de collectieve schuldenregeling zitten (plus 12,5% ten opzichte van 2006) is bijzonder verontrustend. Het betekent dat er steeds meer mensen hun schulden niet meer kunnen (af)betalen, en beroep moeten doen op deze speciale regeling. Ze zitten dan diep in de ellende. Eigen schuld, dikke bult, hoor ik u al denken?

Mensen kunnen tegenslag hebben, een moeilijke scheiding doormaken, langdurig ziek zijn, hun job verliezen, enz. Sommigen kunnen de verlokkingen niet weerstaan, verleid als ze zijn door blisterende reclame, stoefende buren of kennissen. En dan kopen ze wel eens de breedbeeld-plasma tv, de nieuwe auto, … die ze eigenlijk niet zo nodig hebben. Daarvoor gaan ze een lening aan, vaak via de winkel en die kunnen ze na een tijd niet meer betalen. Maar veel mensen geraken in de armoede omdat ze effenaf te weinig inkomen hebben. Alleenstaande moeders met kinderen, mensen met een klein pensioentje en zonder eigen huis … Niemand kiest ervoor om de schande te moeten ondergaan dat hij/zij zijn schulden niet meer kan betalen. En toch gebeurt het steeds frequent.

De kredietcentrale van de Nationale bank klokte eind 2007 af op iets minder dan 340.000 wanbetalers (van hun leningen). Ja, je leest het goed. Zoveel Belgen betalen niet of te laat! En toch is er een heel fijn streepje goed nieuws: slechts 1 of 20 Vlamingen slaagt erin zijn schulden op tijd af te betalen, in Wallonië en Brussel is dat 1 op 10.

De OCMW’s en CAW’s krijgen steeds langere rijen mensen die om hulp vragen. Ze hebben een palet aan hulp: van vrijwillige budgetbegeleiding, over budgetbeheer tot de collectieve schuldenregeling, waarbij schulden ‘herschikt’ worden en soms gedeeltelijk kwijtgescholden. De rij met mensen die vragen om hulp wordt steeds langer. Dat ervan de OCMW’s.
Daarom moet de Vlaamse overheid een ferme tand bijsteken. Wij met Spirit vragen vooral dat de OCMW’s en CAW’s die steeds meer werk krijgen, beter worden ondersteund door Vlaanderen. Er zijn er veel die al kampen met wachtlijsten. Zeg maar eens aan zo iemand dat hij over drie maanden mag terugkeren, en ondertussen niet weet van welk hout pijlen te maken. OCMW’s die daar hard aan werken, verdienen ondersteuning.

Binnen de Vlaamse meerderheid zoeken wij de nodige steun om dat in een decreet vast te leggen. Maar we zijn er nog niet. Al moet ik zeggen dat het draagvalk steeds groter wordt.